تاریخ ما
گزیده‌ای از تاریخ و تمدن جهان باستان

معجزات الهی در هنگام ولادت حضرت محمد(ص)

معجزات الهی در هنگام ولادت حضرت محمد(ص)

گروه فرهنگی مشرق-عموم سیره نویسان اتفاق دارند که تولد پیامبر گرامى در عام الفیل در سال ۵۷۰ میلادى بوده است. زیرا آن حضرت به طور قطع، در سال ۶۳۲ میلادى درگذشته است و سن مبارک او ۶۲ تا ۶۳ بوده است. بنابراین، ولادت او در حدود ۵۷۰ میلادى خواهد بود.

بی کلک

ولادت آخرین پیامبر خدا

اکثر محدثان و مورخان بر این قول اتفاق دارند که تولد رسول اعظم، در ماه ‏«ربیع الاول‏» و در مکه بوده، ولى در روز تولد او اختلاف دارند؛ معروف میان محدثان شیعه این ست که آن حضرت، در ۱۷ ماه ربیع الاول، روز جمعه، پس از طلوع فجر چشم به دنیا گشود و مشهور میان اهل تسنن این ست که ولادت آن حضرت، در روز دوشنبه ۱۲ همان ماه اتفاق افتاده است.

نام پدر ایشان “عبد الله” و نام مادر گرامیشان “آمنه ” بود. حضرت محمد(ص) در دوران کودکی به فاصله کوتاهی پدر و مادر خود را از دست داد و سرپرستی  ایشان را جدش عبدالمطلب و پس از وی ابوطالب عموی گرامی اش (پدر حضرت علی(ع)) عهده دار شد.

در روایات نقل است که پس از زایمان آمنه، حوریان بهشتی کودک را در پارچه ای پیچیده در برابر آمنه نهادند و به آسمان بازگشتند تا بشارت ولادت حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را به ملائکه برسانند. جبرئیل و میکائیل دو ملک متقرب خداوند به صورت دو جوان وارد خانه آمنه شدند. در دست جبرئیل ظرف بزرگی از طلا و با میکائیل آبریزی از عقیق سرخ بود پس جبرئیل بدن حضرت محمد (ص) را شست و شو می داد و میکائیل بر آن آب می ریخت پس از پایان شستشو در چشمان کودک سرمه کشیدند و بر سر او ماده ای ساخته شده از مشک و عنبر و کافور قرار دادند.

پس ملائکه هفت آسمان به دیدار حضرت محمد (ص) آمدند و گروه گروه بر او سلام کردند. خداوند در شب تولد حضرت محمد (ص) به جبرئیل امر فرمود: ۴ پرچم بهشتی به زمین فرود آورد. جبرئیل پرچم اول را که پرچمی سبز بود و بر آن با خطی سفید نوشته شده بود « لا اله الا الله، محمد رسول الله »، بر کوه قاف نهاد و پرچم دیگر را بر کوه ابوقبیس. این پرچم دو شعبه داشت که بر یکی نگاشته بود:« گواهی بر وحدانیت خداوند » ( شهاده ان لا اله الا الله ) و بر شعبه دیگرش « دینی جز دین محمد بن عبدالله نیست.»

پرچم سوم را بر بام مسجد الحرام نصب کرد که بر یک تکه آن نوشته بود:« خوشا آنان که بر خدا و محمد (ص) ایمان آوردند.»  و بر دیگری نوشته بود:« وای بر آنان که به محمد (ص) نگروند و یک حرف از آنچه را که از نزد خداوند آورده است رد کنند.» و پرچم چهارم را بر ضریح بیت المقدس نهاد که بر آن به خط سیاه در سطر اول نوشته بود:« پیروز، جز خدا نیست.» و در سطر دوم:« نصرت و یاری تنها برای خدا و محمد (ص)است.»

جوانی و ازدواج پیامبر(ص)

آرامش و وقار و سیمای متفکر “محمد ” از زمان نوجوانی در بین همسن و سالهایش کاملا مشخص بود . به قدری ابوطالب او را دوست داشت که همیشه می خواست با او باشد و دست نوازش بر سر و رویش کشد و نگذارد درد یتیمی او را آزار دهد . در سن ۱۲سالگی بود که عمویش ابوطالب او را همراهش به سفر تجارتی – که آن زمان در حجاز معمول بود – به شام برد.

در همین سفر در محلی به نام ” بصری ” که از نواحی شام (سوریه فعلی) بود ، ابوطالب به راهبی مسیحی که نام وی ” بحیرا” بود برخورد کرد و او از روی نشانه هایی که در کتابهای مقدس خوانده بود، با اطمینان دریافت که این کودک همان پیغمبر آخرالزمان است و به ابو طالب سفارش زیاد کرد تا او را از شر دشمنان به ویژه یهودیان نگاهبانی کند ، زیرا او در آینده مأموریت بزرگی به عهده خواهد گرفت.

محمد جوان که در راستی و درستکاری و شرافتمندی و جلال زبان زد بود به “محمد امین” مشهور شد و وقتی امانت و درستی محمد ( ص ) زبانزد همگان شد، زن ثروتمندی از مردم مکه به نام “خدیجه” دختر خویلد که پیش از آن دوبار ازدواج کرده بود و ثروتی زیاد و عفت و تقوایی  بی نظیر داشت، محمد (ص) را برای تجارت به شام برگزید و پس از آنکه از غلام خویش در مورد امانتداری محمد و پیش گویی راهب مسیحی در مورد پیامبری محمد(ص) شنید خواستار ازدواج با ایشان شد.

محمد نیز این پیشنهاد را قبول کرد و در این موقع خدیجه ۴۰ ساله بود و محمد(ص) ۲۵ سال داشت. خدیجه تمام ثروت خود را در اختیار محمد (ص) گذاشت و غلامانش را نیز بدو بخشید. محمد (ص) بی درنگ غلامانش را آزاد کرد و این اولین گام پیامبر در مبارزه با بردگی بود.

بعثت

حضرت محمد(ص) پیش از رسالت بیشتر در “غار حرا” در شمال مکه مشغول عبادت بود.  اما در شب ۲۷ رجب واقعه ای اتفاق افتاد و او را سرور و اسوه عالمیان کرد. درآن شب بزرگ جبرئیل فرشته وحی مأمور شد آیاتی از قرآن را بر محمد (ص) بخواند و او را به مقام پیامبری مفتخر سازد. سن محمد (ص) در این هنگام ۴۰ سال بود .

این آیات سرآغاز مأموریت بسیار توان عظیمش بود و جبرئیل مأموریت خود را انجام داد و محمد (ص) نیز از کوه حرا پایین آمد و به سوی خانه خدیجه رفت. سرگذشت خود را برای همسر مهربانش باز گفت و خدیجه دانست که مأموریت بزرگ ” محمد ” آغاز شده است. پیامبر (ص) دعوت به اسلام را از خانه اش آغاز کرد؛ ابتدا همسرش خدیجه و پسر عمویش علی به او ایمان آوردند . سپس کسان دیگر نیز به محمد (ص) و دین اسلام گرویدند. دعوتهای نخست بسیار مخفیانه بود. محمد (ص) و چند نفر از یاران خود ، دور از چشم مردم ، در گوشه و کنار نماز می خواندند.

دعوت از خویشان و نزدیکان

پس از سه سال که مسلمانان در کنار پیامبر بزرگوار خود به عبادت و دعوت می پرداختند و کار خود را از دیگران پنهان می داشتند ، فرمان الهی فرود آمد : ” فاصدع بما تؤمر…” آنچه را که بدان مأموری آشکار کن و از مشرکان روی بگردان ” . بدین جهت ، پیامبر (ص) مأمور شد که دعوت خویش را آشکار نماید. با ابلاغ عمومی رسالت، وضع بسیاری از مردم با محمد (ص) تغییر کرد؛ از آن پس کم کم صفها از هم جدا شد.

مشرکان قریش در مکه برای اینکه پیامبر (ص) و مسلمانان را در تنگنا قرار دهند عهدنامه ای نوشتند و امضا کردند که بر طبق آن باید قریش ارتباط خود را با محمد (ص) و طرفدارانش قطع کنند. با آنها زناشویی و معامله نکنند. در همه پیش آمدها با دشمنان اسلام هم دست شوند. این عهدنامه را در داخل کعبه آویختند و سوگند خوردند متن آنرا رعایت کنند. ابوطالب حامی پیامبر (ص) از فرزندان “هاشم” و “مطلب” خواست تا در دره ای که به نام “شعب ابی طالب ” است ساکن شوند و از بت پرستان دور شوند.

مسلمانان در آنجا در زیر سایبانها زندگی تازه را آغاز کردند و برای  جلوگیری از حمله ناگهانی آنها برجهای مراقبتی ساختند. این محاصره سخت سه سال طول کشید. تنها در ماههای حرام (رجب – محرم – ذیقعده – ذیحجه ) پیامبر (ص) و مسلمانان از “شعب ” برای تبلیغ دین و خرید اندکی آذوقه خارج می شدند. گرسنگی  و سختی به حد نهایت رسید. اما مسلمانان استقامت خود را از دست ندادند.

روزی از طریق وحی پیامبر (ص) خبردار شد که عهدنامه را موریانه ها خورده اند و جز کلمه “بسمک اللهم ” چیزی باقی نمانده است؛ این مطلب را ابوطالب در جمع مشرکان گفت و وقتی تحقیق کردند به صدق گفتار پیامبر پی  بردند و دست از محاصره کشیدند. مسلمانان نیز نفسی براحت کشیدند. اما پس از چند ماهی خدیجه همسر با وفا و ابوطالب حامی پیغمبر (ص) دار دنیا را وداع کردند و این امر بر پیامبر گران آمد.

هجرت به مدینه

وقتی عرصه بر پیروان محمد(ص) تنگ آمد؛ مسلمانان با اجازه پیامبر مکرم (ص) به یثرب(مدینه النبی)رفتند و در مکه جز پیامبر و علی (ع) و چند تن که یا بیمار بودند و یا در زندان مشرکان بودند کسی باقی نماند. وقتی بت پرستان از هجرت پیامبر (ص) با خبر شدند، در پی نشست ها و مشورت ها قرار گذاشتند ۴۰ نفر از قبایل را تعیین کنند، تا شب هجرت به خانه پیامبر بریزند و آن حضرت را به قتل رسانند، تا خون وی در بین تمام قبایل پخش گردد و بنی هاشم نتوانند انتقام بگیرند، و درنتیجه خون آن حضرت پایمال شود. اما فرشته وحی رسول مکرم (ص) را از نقشه شوم آنها با خبر کرد. اما در آن شب حضرت علی (ع) به جای پیغمبر خوابید، و آن حضرت مخفیانه از خانه بیرون رفت  و این اتفاق در ربیع الاول سال ۱۳ بعثت واقع شد.

دوران زندگى رهبر مسلمانان جهان از آغاز کودکى تا روزى که به پیامبرى و رسالت مبعوث شد و تا زمانى که دعوت حق را لبیک گفت، پر از حوادث شگفت‏ انگیزی است که حکایت از این دارد که زندگی پر برکت پیامبر(ص) یک زندگى عادى نبوده و از عظمت ‏شخصیت او روایت می کند.

پیامبر اسلام سرانجام پس از ۶۳ سال عمر با برکتی که داشتند در آخرین سفر خویش به مکه برای انجام مناسک حج مأموریت الهی و پایان خویش را به انجام رساندند و در نزد حداقل ۱۰۰ هزار مسلمان در روز ۱۸ ذی الحجه وصایت و ولایت امیرالمؤمین علی (ع) را اعلام فرمودند و آن جمع مسلمین به عنوان وصی و جانشین پیامبر و ولی با حضرت علی(ع) بیعت کردند اما دو ماه و چند روز بعد از واقعه “غدیر خم” در اواخر صفر سال ۱۱ هجری (۲۸ صفر)، پیغمبر اکرم (ص) بیمار شدند و در مدینه چشم از جهان فروبسته و در جوار مسجدی که خود ساخته بود مدفون گردید و امروز هزاران سال است که این قبر منور، زیارتگاه بیش از یک میلیارد مردم مسلمان جهان است.

You might also like

Leave A Reply

Your email address will not be published.